“ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនអភ័យទោសឱ្យអ្នកដែលធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់ឡើយ តែទ្រង់នឹងអភ័យទោសឱ្យចំពោះបាបកម្មផ្សេងពីនេះ ចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា។ ហើយជនណាដែលធ្វើស្ហ៊ីរិកនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ ពិតប្រាកដណាស់ រូបគេពិតជាបានប្រព្រឹត្តបាបកម្មមួយដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។”


បងប្អូនអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! នៅក្នុងខុតបះមុនៗ យើងបានលើកឡើងអំពីទម្រង់មួយចំនួននៃការនិយមជ្រុលចំពោះផ្នូរ ដែលកំពុងរីកសាយភាយនៅក្នុងប្រទេសមូស្លីមមួយចំនួន។ ហើយនៅថ្ងៃនេះ យើងនឹងនិយាយអំពីទម្រង់ថ្មីពីរទៀត នោះគឺទម្រង់នៃ ការស្បថនឹងជនសុចរិត និងការបន់ស្រន់ដល់ពួកគេ។


ឱខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះ! ក្នុងចំណោមទម្រង់នៃការលើកតម្កើងជនសុចរិត គឺ ការស្បថនឹងឈ្មោះរបស់ពួកគេ។ ដូចជាការស្បថនឹងព្យាការី × ឬការស្បថនឹង អាល់-អាប់បាស់ ប៊ីន អាប់ឌុល មុតតាលីប ឬនឹង អាល់-បាដាវី ឬនឹង អាលី ប៊ីន អាប៊ី តាលីប ឬនឹងអ្នកផ្សេងទៀត។ រឿងនេះគឺជា "ស្ហីរិក" (ការបង្កើតដៃគូជាមួយអល់ឡោះ)។


មូលហេតុគឺដោយសារតែ ការស្បថតម្រូវឲ្យមានការលើកតម្កើងចំពោះអ្វីដែលគេយកមកស្បថនោះ ក្នុងកម្រិតមួយដែលមិនស័ក្តិសមឡើយ លើកលែងតែចំពោះអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺជា ស្ហីរិក នៅក្នុងការលើកតម្កើង ។


លើសពីនេះ អ្នកស្បថបានចាត់ទុកអ្នកដែលគេយកមកស្បថនោះ (ជនសុចរិតដែលស្លាប់) ស្ថិតក្នុងឋានៈជាសាក្សីដែលបានឃើញ ឬបានឮ (នូវការស្បថនោះ)។ ខណៈដែលសត្វលោក ប្រសិនបើគាត់មិននៅទីនោះទេ គាត់មិនឃើញ និងមិនឮឡើយ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលគេស្បថនឹងគាត់ ហាក់ដូចជាគេបានផ្តល់ឲ្យគាត់នូវលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់អ្នកដែលមើលឃើញនិងស្តាប់ឮ (គ្រប់ពេលវេលា) ខណៈដែលការពិតគឺផ្ទុយពីនោះ។


បងប្អូនអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! ភស្តុតាងដែលបញ្ជាក់ពីការហាមឃាត់  នៃការស្បថនឹងអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ គឺហាឌីសរបស់ សាអាត ប៊ីន អ៊ូបៃដះ ដែលថា អ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ ÷ បានឮបុរសម្នាក់ពោលថា៖ (ទេ! ខ្ញុំស្បថនឹង កាក់ពះ)។


អ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ ក៏ពោលថា៖ «គេមិនត្រូវស្បថនឹងអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះទេ, ព្រោះខ្ញុំបានឮ អ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖


> مَنْ حَلَفَ بِغَيْرِ اللَّهِ فَقَدْ كَفَرَ أَوْ أَشْرَكَ < [رواه أبو داود والترمذي وأحمد]


«អ្នកណាដែលស្បថដោយ (ពោលឈ្មោះ) អ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ ពិតប្រាកដណាស់គេបានធ្វើ កុហ្វួរ(ក្បត់សាសនា)  ឬបានធ្វើ ស្ហ៊ីរិក)។»


ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍ពី អ៊ូម៉ារ ÷ បាននិយាយថា៖ អ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖


> إِنَّ اللَّهَ يَنْهَاكُمْ أَنْ تَحْلِفُوا بِآبَائِكُمْ < [رواه البخاري: 6647]


«ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះហាមឃាត់ពួកអ្នក មិនឱ្យពួកអ្នកស្បថនឹងឪពុករបស់ពួកអ្នកឡើយ)។»


អ៊ីម៉ាំ អាណ្ណាវ៉ាវី បានមានប្រសាសន៍ក្នុងការពន្យល់ហាឌីសនេះថា៖


«ពួកអ្នកប្រាជ្ញបាននិយាយថា៖ គតិបណ្ឌិតនៃការហាមឃាត់ការស្បថនឹងអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ គឺដោយសារតែការស្បថតម្រូវឲ្យមានការលើកតម្កើងចំពោះអ្វីដែលគេយកមកស្បថនោះ។ ហើយភាពពិតនៃការលើកតម្កើងដ៏ឧត្តម គឺមានតែចំពោះអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់តែមួយគត់ ដូច្នេះមិនត្រូវយកអ្នកផ្សេងមកប្រៀបធៀបនឹងទ្រង់ឡើយ។ ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍ពី អ៊ីបនូ អាបពាស ថា៖


« "ការដែលខ្ញុំស្បថនឹងអល់ឡោះទាំងកុហក (ដែលជាបាបកម្ម) គឺខ្ញុំពេញចិត្តជាងការដែលខ្ញុំស្បថនឹងអ្នកផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ទាំងនិយាយការពិត"»។ ចប់គោលបំណងនៃការដកស្រង់។


ឱខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះទាំងឡាយ! នុងចំណោមចំណុចគួរកត់សម្គាល់ គឺថាពួក សាឡាហ្វ (អ្នកកាន់សាសនជំនាន់ដើមដ៏ល្អត្រឹមត្រូវ) យល់ឃើញថា ការស្បថនឹងអល់ឡោះទាំងកុហក គឺស្រាលជាង (មានទោសតិចជាង) ការស្បថនឹងអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះទាំងនិយាយការពិត។


អាប់ឌុល រ៉ហ្សាក់ បានរាយការណ៍នៅក្នុងសៀវភៅ "Musannaf" របស់គាត់ ពី វ៉ាបរ៉ះ បាននិយាយថា៖ អាប់ឌុលឡោះ - មិនដឹងថាជា អ៊ីបនូ ម៉ាស់អ៊ូទ ឬ អ៊ីបនូ អ៊ូម៉រ ទេ - បាននិយាយថា៖


«ការដែលខ្ញុំស្បថនឹងអល់ឡោះទាំងកុហក គឺខ្ញុំពេញចិត្តជាង ការដែលខ្ញុំស្បថនឹងអ្នកផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ទាំងនិយាយការពិត»។( )


ស្ហៃខុលអ៊ីស្លាម អ៊ីបនូ តៃមីយ្យ៉ះ បានមានប្រសាសន៍ថា៖


«ចំពោះការស្បថនឹងអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ ដូចជាស្បថនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ (ទេវតា) ព្យាការី ពួកស្ហៃខៗ ស្ដេច ឬអ្នកផ្សេងទៀត គឺជារឿងដែលត្រូវបានហាមឃាត់ ហើយការស្បថនោះមិនមានសុពលភាព (មិនជាប់កាតព្វកិច្ច) នោះទេ ដោយការឯកភាព របស់បណ្តាអ៊ីម៉ាំ។ ពួកគេមិនបានខ្វែងគំនិតគ្នានោះទេ លើកលែងតែចំពោះការស្បថនឹងព្យាការីប៉ុណ្ណោះ (ដែលមានមតិខ្លះថាបាន) ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនយល់ថា ការស្បថមិនជាប់កាតព្វកិច្ចឡើយ មិនថាស្បថនឹងព្យាការី ឬអ្នកផ្សេង។


ព្រោះព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖


> مَنْ كَانَ حَالِفًا فَلْيَحْلِفْ بِاللَّهِ أَوْ لِيَصْمُتْ <


«អ្នកណាដែលចង់ស្បថ ចូរឲ្យគេស្បថនឹងអល់ឡោះ ឬមួយក៏ស្ងៀមទៅ (កុំស្បថ)»។


និងបានមានប្រសាសន៍ថា៖


> مَنْ حَلَفَ بِغَيْرِ اللَّهِ فَقَدْ أَشْرَكَ <


«អ្នកណាដែលស្បថនឹងអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ ពិតប្រាកដណាស់គេបានធ្វើ ស្ហ៊ីរិក»។


ដូច្នេះ អ្នកណាដែលស្បថនឹង ស្ហៃខរបស់គេ, ឬនឹង ផ្នូររបស់គាត់, ឬនឹងជីវិតរបស់គាត់, ឬនឹងសិទ្ធិរបស់គាត់ចំពោះអល់ឡោះ, ឬស្បថនឹង ស្តេច, ឬនឹងគុណបំណាច់របស់ស៊ុលតង់, ឬនឹងដាវ, ឬនឹង កាក់ពះ, ឬនឹងឪពុករបស់គេ, ឬនឹងផ្នូរឪពុករបស់គេ ឬអ្វីផ្សេងទៀត... នោះគេត្រូវបានហាមឃាត់ ពីការធ្វើបែបនោះ ហើយការស្បថរបស់គេ មិនមានសុពលភាពឡើយ(មិនជាប់កាតព្វកិច្ច) ដោយការឯកភាពរបស់មូស្លីម»។( )


ស្ហៃខ ហាម៉ាដ ប៊ីន ណាសៀរ ប៊ីន ម៉ាកម៉ារ( ) ‘ បានមានប្រសាសន៍ថា៖


«ចំពោះការស្បថ អល់ឡោះមិនបានប្រើឱ្យយើងធ្វើវាទេ(គឺមិនឱ្យស្បថច្រើនពេក), ប៉ុន្តែទ្រង់បានបញ្ជាឲ្យរក្សាវា (កុំស្បថផ្តេសផ្តាស) ដោយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖


﴿وَاحْفَظُوا أَيْمَانَكُمْ﴾


“ហើយចូរពួកអ្នករក្សាការស្បថរបស់ពួកអ្នក)


អត្ថន័យរបស់វាគឺ៖ កុំស្បថ(ច្រើនពេក), ឬមានន័យថា៖ កុំបំពានការស្បថ(ស្បថហើយកុំក្បត់)។


ការលើកឡើងដែលថា ព្យាការី × ធ្លាប់បានស្បថនៅក្នុងកាលៈទេសៈមួយចំនួន មិនអាចយកមកបដិសេធចំពោះរឿងនេះបានទេ។ ព្រោះការស្បថ គឺជា "សុណ្ណះ" (មុស្តាហាប់/គួរធ្វើ) ប្រសិនបើវាមានផលប្រយោជន៍ចម្បង។ តាមរយៈន័យនេះហើយ ដែលអ្នកប្រាជ្ញបានបកស្រាយនូវអ្វីដែលត្រូវបានរាយការណ៍ពីព្យាការី ×។ គាត់បានស្បថដើម្បីផលប្រយោជន៍ដែលត្រូវការសម្រាប់សហគមន៍ ដូចជាដើម្បីបង្កើនជំនឿរបស់ពួកគេ និងផ្តល់ភាពកក់ក្តៅដល់ចិត្តរបស់ពួកគេ ដូចដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាគាត់ឲ្យធ្វើបែបនោះនៅក្នុងបីកន្លែងនៃគម្ពីររបស់ទ្រង់។


ប៉ុន្តែ ការស្បថដែលគ្មានប្រយោជន៍ គឺមិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវបានកំណត់ដោយសាសនានោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានអនុញ្ញាត ប្រសិនបើគាត់ជាអ្នកនិយាយពិត»( )


بَارَكَ اللهُ لِي وَلَكُمْ فِي الْقُرْآنِ الْعَظِيمِ، وَنَفَعَنِيْ وَإِيَّاكُمْ بِمَا فِيهِ مِنَ الْآيَاتِ وَالذِّكْرِ الْحَكِيمِ، أَقُولُ قَوْلِي هَذَا، وَأَسْتَغْفِرُ اللهَ لِي وَلَكُمْ فَاسْتَغْفِرُوهُ، إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيْمُ.


الخطبة الثانية


الْحَمْدُ لِلَّهِ وَحْدَهُ، وَالصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ عَلَى مَنْ لَا نَبِيَّ بَعْدَهُ، أَمَّا بَعْدُ، فَاتَّقُوا اللهَ عِبَادَ اللهِ.


ចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចអល់ឡោះ ឱខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះទាំងឡាយ!


ហើយចូរដឹងថា ការបន់ស្រន់ (ណាហ្សើរ) គឺជាអ៊ីពាដះ(ការគោរពសក្ការៈ) មួយ។ ពីព្រោះអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានសរសើរដល់អ្នកដែលបំពេញតាមការបន់ស្រន់។ ហើយអល់ឡោះមិនសរសើរចំពោះទង្វើអ្វីមួយឡើយ លើកលែងតែទង្វើនោះគឺជាការគោរពសក្ការៈ។ ទ្រង់មិនសរសើរចំពោះការធ្វើរឿងដែលគ្រាន់តែអនុញ្ញាតធម្មតានោះទេ។


ស្ហៃខ មូហាំម៉ាត់ ប៊ីន សឡេះ ប៊ីន អ៊ូសៃមីន ‘ បានមានប្រសាសន៍ក្នុងការពន្យល់បន្ទូលរបស់អល់ឡោះថា៖


ﵟيُوفُونَ بِٱلنَّذۡرِ وَيَخَافُونَ يَوۡمٗا كَانَ شَرُّهُۥ مُسۡتَطِيرٗا ٧ﵞ ﵝالإِنسَان : ﵗﵜ


“ពួកគេ(ជាអ្នកដែល)បានបំពេញតាមបំណន់ ហើយពួកគេខ្លាចថ្ងៃមួយដែលប្រការអាក្រក់របស់វារាលដាលគ្រប់ទីកន្លែង(ថ្ងៃបរលោក)។


គាត់មានប្រសាសន៍ថា៖


«ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបានសរសើរពួកគេចំពោះរឿងនោះ (គឺការបំពេញតាមការបន់ស្រន់របស់ពួកគេ) ហើយបានចាត់ទុកវាជាមូលហេតុមួយដែលធ្វើឲ្យពួកគេបានចូលឋានសួគ៌។ ហើយវាមិនអាចក្លាយជាហេតុផលចូលឋានសួគ៌បានឡើយ លើកលែងតែវាគឺជាការគោរពសក្ការៈ។ នេះបញ្ជាក់ថា ការបង្វែរវា(ការបន់ស្រន់) ទៅចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ គឺជា ស្ហីរិក»( )


បងប្អូនមូស្លីមទាំងឡាយ! ក្នុងចំណោមទម្រង់នៃការលើកតម្កើងអ្នកស្លាប់ គឺ ការបន់ស្រន់ (Nazar) ដល់ពួកគេ។ ដូចជាអ្នកដែលមកកាន់ផ្នូររបស់បុរសសួចរិតម្នាក់ ហើយជូនដល់គាត់នូវរបស់បន់ស្រន់ ដូចជាលុយ ឬអាហារ ហើយសុំពីគាត់ (អ្នកស្លាប់) នូវតម្រូវការរបស់គាត់ ដូចជាសុំឲ្យព្យាបាលជំងឺ ឬដោះស្រាយទុក្ខកង្វល់ និងអ្វីផ្សេងទៀត។ មិនមានការសង្ស័យទេថា នេះគឺជា "ស្ហីរិក៍ធំ" ដែលធ្វើឲ្យគេចេញពីសាសនាអ៊ីស្លាម។ ពីព្រោះការបន់ស្រន់គឺជាការគោរពសក្ការៈ ហើយការគោរពសក្ការៈមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើចំពោះនរណាម្នាក់ឡើយ ក្រៅពីអល់ឡោះជាដាច់ខាត។


បងប្អូនអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! ក្នុងចំណោមភស្តុតាងដែលហាមឃាត់ការបន់ស្រន់ចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ គឺសម្តីរបស់ព្យាការី ﷺ ថា៖


> لَا نَذْرَ إِلَّا فِيمَا يُبْتَغَى بِهِ وَجْهُ اللَّهِ < [رواه أبو داود :3273 وأحمد : 2/185]


«គ្មានការបន់ស្រន់(ណាហ្សារ)ឡើយ [ដែលមានសុពលភាព] លើកលែងតែចំពោះអ្វីដែលត្រូវបានគេស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះប៉ុណ្ណោះ។»


ឱខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះទាំងឡាយ! ឧទាហរណ៍នៃការបន់ស្រន់ចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ គឺដូចអ្វីដែល ស្ហៃខ ម៉ារអ៊ី ប៊ីន យូសុហ្វ អាល់-កើរមី ‘ បានលើកឡើងក្នុងសៀវភៅ « Shifa al-Sudur fi Ziyarat al-Mashahid wal-Qubur » របស់គាត់ថា៖


«អ្នកបន់ស្រន់ទាំងនោះ ម្នាក់ចំណោមពួកគេនិយាយថា៖ ខ្ញុំឈឺ ខ្ញុំក៏បន់ស្រន់, ម្នាក់ទៀតថា៖ ខ្ញុំជិះទូក (ជួបព្យុះ) ខ្ញុំក៏បន់ស្រន់, ម្នាក់ទៀតថា៖ ខ្ញុំជាប់គុក ខ្ញុំក៏បន់ស្រន់, ម្នាក់ទៀតថា៖ ខ្ញុំក្រីក្រ ខ្ញុំក៏បន់ស្រន់... ដោយពួកគេមានជំនឿក្នុងចិត្តថា ការបន់ស្រន់ទាំងនេះគឺជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យពួកគេទទួលបានអ្វីដែលចង់បាន និងបណ្តេញអ្វីដែលពួកគេខ្លាច។


ផ្ទុយទៅវិញ ព្យាការីដែលសច្ចៈ បានប្រាប់ថា ការបន់ស្រន់ធ្វើការគោរពអល់ឡោះ (ណាហ្សារ តអះ) —កុំថាឡើយការបន់ស្រន់ធ្វើបាប— គឺមិនមែនជាមូលហេតុនាំមកនូវសេចក្តីល្អទេ។ សេចក្តីល្អដែលអ្នកបន់ស្រន់ទទួលបាន គឺដោយសារវាត្រូវគ្នានឹង កដ័រ(ការកំណត់របស់អល់ឡោះ) ដូចមូលហេតុផ្សេងៗដែរ។


បន្ទាប់មក អ្នកឃើញមនុស្សជាច្រើននិយាយថា៖ ផ្នូរនេះ ឬកន្លែងនោះ ឬចេតិយនោះ ទទួលយកការបន់ស្រន់(ស័ក្តិសិទ្ធិ), មានន័យថា ពួកគេបន់ស្រន់នៅទីនោះ ប្រសិនបើបានសម្រេចដូចបំណង, ស្រាប់តែវាបានសម្រេចមែន, ពួកគេក៏ត្រូវបានបោកបញ្ឆោតដោយសាររឿងនោះ»។


បងប្អូនអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! ការបន់ស្រន់ចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ គឺជាបញ្ហាមួយដែលអ្នកប្រាជ្ញមូស្លីមទាំងអស់បាន ឯកភាពគ្នា ថាវាជា ហារ៉ម ។


អ៊ីបនូ តៃមីយ្យ៉ះ ‘ បានមានប្រសាសន៍ថា៖


«ដោយហេតុនេះហើយ វាមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ ដោយការឯកភាពរបស់ជនមូស្លីម ក្នុងការធ្វើការបន់ស្រន់ចំពោះចេតិយដែលនៅលើផ្នូរ មិនថាជាប្រេង ឬទៀន ឬប្រាក់កាស ឬអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ»( )។ ចប់សម្តីរបស់គាត់។


ប្រសិនបើមានអ្នកសួរថា៖ តើអ្វីទៅជាច្បាប់នៃការបំពេញតាមការបន់ស្រន់ ដែលត្រូវបានបន់ស្រន់ចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ?


ចម្លើយគឺ៖ គាត់ត្រូវបានហាមឃាត់មិនឲ្យបំពេញតាមការបន់ស្រន់នោះឡើយ។ ដោយយោងតាមពាក្យរបស់ព្យាការី  ﷺ៖