ឱបងប្អូនមូស្លីមទាំងឡាយ! ចូរកោតខ្លាចអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយត្រូវមានស្មារតីដឹងជានិច្ចថា ទ្រង់តែងតែឃ្លាំមើលរាល់ទង្វើរបស់យើង មិនថាលាក់កំបាំង ឬបើកចំហ។ ចូរអនុវត្តតាមឲ្យបានត្រឹមត្រូវនិងខ្ជាប់ខ្ចួន នូវរាល់បទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ ហើយចៀសវាងឲ្យឆ្ងាយពីរាល់ប្រការទាំងឡាយដែលទ្រង់បានហាមឃាត់។


ចូរអ្នកដឹងថា អល់ឡោះបានបានបង្កើតមនុស្សលោក និងពពួកជិន ដើម្បីឱ្យពួកគេគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់តែមួយ និងមិនឱ្យពួកគេផ្សំភ្ជាប់ទ្រង់ជាមួយនឹងអ្វីផ្សេងឡើយ។ ដូចដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖


ﵟوَمَا خَلَقۡتُ ٱلۡجِنَّ وَٱلۡإِنسَ إِلَّا لِيَعۡبُدُونِ ٥٦ﵞ ﵝالذَّارِيَات : ﵖﵕﵜ


“ហើយយើងមិនបានបង្កើតជិននិងមនុស្សលោកនោះឡើយ លើកលែងដើម្បីឱ្យពួកគេគោរពសក្ការៈ(មកចំពោះយើងតែមួយគត់)ប៉ុណ្ណោះ។”


ទ្រង់បានបញ្ជូនបណ្ដាអ្នកនាំសារដើម្បីគោលបំណងនោះដែរ ដោយបានមានបន្ទូលថា៖


ﵟوَمَآ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِيٓ إِلَيۡهِ أَنَّهُۥ لَآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنَا۠ فَٱعۡبُدُونِ ٢٥ﵞ ﵝالأَنبِيَاء : ﵕﵒﵜ


“ហើយយើងមិនបានបញ្ជូនអ្នកនាំសារណាម្នាក់មុនអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នោះឡើយ លើកលែងតែយើងបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់គេថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ គ្មានព្រះជាម្ចាស់ឯណាដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីយើងឡើយ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះយើង(តែមួយគត់)។”


ទ្រង់បានហាមឃាត់ខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ពីការដាក់ភាគីជាមួយទ្រង់ក្នុងការគោរពប្រណិប័តន៍ ដោយបានមានបន្ទូលថា៖


ﵟوَلَقَدۡ أُوحِيَ إِلَيۡكَ وَإِلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِكَ لَئِنۡ أَشۡرَكۡتَ لَيَحۡبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ ٦٥ بَلِ ٱللَّهَ فَٱعۡبُدۡ وَكُن مِّنَ ٱلشَّٰكِرِينَ ٦٦ﵞ ﵝالزُّمَر : ﵕﵖ - ﵖﵖﵜ


“ហើយជាការពិតណាស់ គេបានផ្តល់វ៉ាហ៊ីទៅកាន់អ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់) និងទៅកាន់អ្នក(នាំសារ)ជំនាន់មុនអ្នកថា៖ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើស្ហ៊ីរិក(មកចំពោះយើង) នោះទង្វើ(កុសល)របស់អ្នកពិតជានឹងរលាយសាបសូន្យ ហើយអ្នកប្រាកដជានឹងស្ថិតក្នុងចំណោមពួកដែលខាតបង់ជាមិនខាន។ ផ្ទុយទៅវិញ ចំពោះអល់ឡោះ(តែមួយគត់) ចូរអ្នកគោរពសក្ការៈ ហើយចូរអ្នកស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកដែលដឹងគុណ។”


ទ្រង់បានបញ្ជាក់ឲ្យយើងដឹងថា ស្ហីរិក(ការភ្ជាប់ដៃគូជាមួយទ្រង់)គឺជាអំពើបាបដ៏ធំបំផុត ដោយបានមានបន្ទូលថា៖


ﵟإِنَّ ٱللَّهَ لَا يَغۡفِرُ أَن يُشۡرَكَ بِهِۦ وَيَغۡفِرُ مَا دُونَ ذَٰلِكَ لِمَن يَشَآءُۚ وَمَن يُشۡرِكۡ بِٱللَّهِ فَقَدِ ٱفۡتَرَىٰٓ إِثۡمًا عَظِيمًا ٤٨ﵞ ﵝالنِّسَاء : ﵘﵔﵜ


“ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនអភ័យទោសឱ្យអ្នកដែលធ្វើស្ហ៊ីរិកចំពោះទ្រង់ឡើយ តែទ្រង់នឹងអភ័យទោសឱ្យចំពោះបាបកម្មផ្សេងពីនេះ ចំពោះជនណាដែលទ្រង់មានចេតនា។ ហើយជនណាដែលធ្វើស្ហ៊ីរិកនឹងអល់ឡោះជាម្ចាស់នោះ ពិតប្រាកដណាស់ រូបគេពិតជាបានប្រព្រឹត្តបាបកម្មមួយដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។”


បងប្អូនអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! នៅក្នុងខុតបះមុនៗ យើងបានលើកឡើងអំពីទម្រង់មួយចំនួននៃការនិយមជ្រុលចំពោះផ្នូរ ដែលកំពុងរីកសាយភាយនៅក្នុងប្រទេសមូស្លីមមួយចំនួន។ ហើយនៅថ្ងៃនេះ យើងនឹងនិយាយអំពីទម្រង់ថ្មីមួយទៀត នោះគឺទម្រង់នៃ ការពិឃាតសត្វ(គួរបាន)ជូនដល់ម្ចាស់ផ្នូរ។


ឱ បងប្អូនមូស្លីម! ការពិឃាតសត្វ(គួរបាន) គឺជាការគោរពសក្ការៈ ដ៏អស្ចារ្យ។ អ្វីដែលបង្ហាញពីភាពអស្ចារ្យរបស់វា គឺការដែលអល់ឡោះបានភ្ជាប់វាជាមួយនឹងការសឡាត - ដែលជាពិធីសាសនាដ៏ធំបំផុត - នៅក្នុងកន្លែងជាច្រើននៃគម្ពីរអាល់គួអាន ដូចជាបន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖


ﵟقُلۡ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحۡيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ١٦٢ لَا شَرِيكَ لَهُۥ‌ۖ وَبِذَٰلِكَ أُمِرۡتُ وَأَنَا۠ أَوَّلُ ٱلۡمُسۡلِمِينَ ١٦٣ﵞ ﵝالأَنۡعَام : ﵒﵖﵑ - ﵓﵖﵑﵜ


“ចូរអ្នកពោលចុះថា៖ ជាការពិតណាស់ ការសឡាតរបស់ខ្ញុំ ការពិឃាតសត្វរបស់ខ្ញុំ ការរស់នៅរបស់ខ្ញុំ និងការស្លាប់របស់ខ្ញុំ គឺសម្រាប់អល់ឡោះជាព្រះជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងអស់។ គ្មានដៃគូរួមជាមួយនឹងទ្រង់ឡើយ។ ប្រការទាំងនេះហើយគេ(អល់ឡោះ)ដាក់បទបញ្ជាលើខ្ញុំ។ ហើយខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលប្រគល់ខ្លួន(ជាជនមូស្លីម)ដំបូងគេបង្អស់។


ហើយអល់ឡោះមានបន្ទូលទៀតថា៖


ﵟإِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ ١ فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنۡحَرۡ ٢ﵞ ﵝالكَوۡثَر : ﵑ - ﵒﵜ


“ពិតប្រាកដណាស់ យើងបានប្រទានឱ្យអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)នូវអាល់កាវសើរ(ឈ្មោះទន្លេមួយក្នុងឋានសួគ៌)។ ហេតុនេះ ចូរអ្នកប្រតិបត្តិសឡាតចំពោះព្រះជាម្ចាស់របស់អ្នក និងពិឃាតសត្វចុះ។


បងប្អូនអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! ការសឡាត និង ការពិឃាតសត្វ គឺជារឿងពីរដែលមានសារសំខាន់ណាស់។ ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរនិងសន្តិភាពដល់គាត់) គឺជាអ្នកដែលសឡាតច្រើន និងអារកសត្វច្រើន។ នៅពេលដែលគាត់ធ្វើ ហាជ្ជគាត់បានពិឃាតសត្វអូដ្ឋចំនួន ១០០ ក្បាល ទោះបីជាចំនួនដែលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គាត់ និងក្រុមគ្រួសារគាត់ដែលធ្វើហាជ្ជជាមួយគាត់ គឺតិចជាងនេះក៏ដោយ។


អ្វីដែលបង្ហាញពីភាពអស្ចារ្យនៃការគោរពសក្ការៈតាមរយៈការពិឃាតសត្វនេះ គឺថាវាប្រមូលផ្តុំនូវការគោរពសក្ការៈពីរយ៉ាងគឺ៖ ការចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិ និង ការពិឃាតសត្វ តាមរយៈការដែលអ្នកអារកបានចំណាយលុយដើម្បីទិញសត្វនោះ។


ដូចគ្នាដែរ នៅក្នុងនោះមានការអនុវត្តនូវ "តាវហ៊ីទ អាល់-រ៉ូប៊ូប៊ីយ៉ះ" (ការជឿថាអល់ឡោះជាអ្នកបង្កើតនិងចិញ្ចឹមបីបាច់...) តាមរយៈការសុំជំនួយពីអល់ឡោះនៅពេលពិឃាត និងការអនុវត្តនូវ "តាវហ៊ីទ អាល់-អ៊ូលូហ៊ីយ៉ះ" (ការជឿថាអល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់ដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈ) តាមរយៈការតាំងចេតនាចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់ ក្នុងការពិឃាតសត្វនោះដើម្បីសុំការកៀកជិតនឹងទ្រង់។


ឱខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះទាំងឡាយ! អ្វីដែលបង្ហាញថាការពិឃាតសត្វគឺជាការគោរពសក្ការៈ នោះគឺថា អ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ × បានកំណត់គំរូសម្រាប់ពួកយើងក្នុងការធ្វើ "អូដហ៊ីយ៉ះ" (ការពិឃាតសត្វគួរបាននៅថ្ងៃបុណ្យហាជ្ជ) និងបានកំណត់គំរូឲ្យយើងធ្វើ "អាគីកោះ" សម្រាប់ទារកដែលទើបកើត។ ហើយអល់ឡោះបានកំណត់ច្បាប់ឲ្យយើងនូវការបង្ហូរឈាមសត្វ "ហាទយ៍" (សត្វដែលជូនទៅម៉ាក្កះសម្រាប់អ្នកធ្វើហាជ្ជ)។


ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបានចាត់ទុកការបង្ហូរឈាមសត្វ ថាជាផ្នែកមួយនៃ "តាកវ៉ា" (ការកោតខ្លាចអល់ឡោះ), ដូចក្នុងបន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖


ﵟلَن يَنَالَ ٱللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَآؤُهَا وَلَٰكِن يَنَالُهُ ٱلتَّقۡوَىٰ مِنكُمۡﵞ ﵝالحَج : ﵗﵓﵜ


“សាច់ និងឈាមរបស់វា(សត្វដែលសំឡេះ)មិនបានទៅដល់អល់ឡោះនោះឡើយ ក៏ប៉ុន្តែការគោរពកោតខ្លាចរបស់ពួកអ្នកទៅវិញទេដែលទៅដល់ទ្រង់នោះ។


មានន័យថា៖ ការកោតខ្លាចពីពួកអ្នក នឹងទៅដល់ទ្រង់។ ហើយវាត្រូវបានគេដឹងថា អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអល់ឡោះបានបញ្ជា និងសន្យាផ្តល់ផលបុណ្យលើការធ្វើវា នោះគឺជា ការគោរពសក្ការៈ។ ហើយនេះគឺជាខ្នាតរង្វាស់នៃបញ្ហានេះ។


បងប្អូនមូស្លីមទាំងឡាយ! ដូចដែលអល់ឡោះបានចាត់ទុកការពិឃាតសត្វថាជាផ្នែកមួយនៃ "និមិត្តសញ្ញាសាសនា" របស់ទ្រង់ និងបានសន្យាផ្តល់សេចក្តីល្អលើការពិឃាតសត្វនោះ។, ដូចក្នុងបន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖


ﵟوَٱلۡبُدۡنَ جَعَلۡنَٰهَا لَكُم مِّن شَعَٰٓئِرِ ٱللَّهِ لَكُمۡ فِيهَا خَيۡرٞﵞ ﵝالحَج : ﵖﵓﵜ


“ហើយចំពោះសត្វអូដ្ឋនិងសត្វគោ យើងបានបង្កើតវាសម្រាប់ពួកអ្នកជានិមិត្តសញ្ញាមួយក្នុងចំណោមនិមិត្តសញ្ញាជាច្រើនរបស់អល់ឡោះ។ ចំពោះវាគឺមានផលប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើនសម្រាប់ពួកអ្នក។


សរុបសេចក្តីមក ការអារកសត្វគឺជាទង្វើល្អដ៏ប្រសើរបំផុត និងជាមធ្យោបាយដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងការសុំការកៀកជិតនឹងអល់ឡោះ។ វាគឺជាការគោរពសក្ការៈ ដូចជាការសឡាត និងការបួស និងការគោរពសក្ការៈដទៃទៀតដែរ។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលបង្វែរវា(ធ្វើវា)ចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ នោះគេពិតជាបានធ្វើ ស្ហីរិក។ ហើយអល់ឡោះដឹងច្បាស់បំផុត។


ឱខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះទាំងឡាយ! នៅពេលដែលវាត្រូវបានបញ្ជាក់ថា ការពិឃាតសត្វគឺជាការគោរពសក្ការៈ នោះការធ្វើវាចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ គឺជាអំពើ "ហារ៉ម" (ហាមឃាត់) ជាងនេះទៅទៀត វាគឺជា ស្ហិរិក នៅក្នុងការគោរពសក្ការៈ។


ហេតុនេះហើយ បានជាមានភស្តុតាងជាច្រើនដែលបង្ហាញពីការហាមឃាត់ការពិឃាតសត្វចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ។ ក្នុងនោះមានសម្តីរបស់ រ៉ស៊ូល ﷺ ថា៖


> لَعَنَ اللَّهُ مَنْ ذَبَحَ لِغَيْرِ اللَّهِ، لَعَنَ اللَّهُ مَنْ لَعَنَ وَالِدَيْهِ، لَعَنَ اللَّهُ مَنْ آوَى مُحْدِثًا، لَعَنَ اللَّهُ مَنْ غَيَّرَ مَنَارَ الْأَرْضِ < [رواه مسلم: 1978]


«អល់ឡោះដាក់បណ្ដាសា ដល់អ្នកណាដែលអារកសត្វចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ។ អល់ឡោះដាក់បណ្ដាសាដល់អ្នកណាដែលដាក់បណ្ដាសាឪពុកម្តាយរបស់គេ។ អល់ឡោះដាក់បណ្ដាសាដល់អ្នកណាដែលផ្តល់ជម្រកដល់ជនដែលបង្កើតកិច្ចការថ្មី (ក្នុងសាសនា)។ អល់ឡោះដាក់បណ្ដាសាដល់អ្នកណាដែលផ្លាស់ប្តូរព្រំដី»


មានសេចក្តីរាយការណ៍ពី សាល់ម៉ាន អាល់-ហ្វារ៉ីស៊ី ÷ គាត់បាននិយាយថា៖ «បុរសម្នាក់បានចូលឋានសួគ៌ដោយសារសត្វរុយមួយក្បាល, ហើយបុរសម្នាក់ទៀតបានចូលនរកដោយសារសត្វរុយមួយក្បាល។


គេសួរថា៖ តើរឿងនោះយ៉ាងម៉េចទៅ?


គាត់បាននិយាយថា៖ «បុរសពីរនាក់បានដើរកាត់ក្រុមមនុស្សមួយក្រុមដែលមានរូបសំណាកដ៏ធំមួយ ដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចឆ្លងកាត់បានឡើយ លុះត្រាតែគេធ្វើការបូជា (ពិឃាត) អ្វីមួយដល់វា។


ពួកគេបាននិយាយទៅកាន់ម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរថា៖ "ចូរអ្នកបូជា (ពិឃាត) អ្វីមួយទៅ!"


គាត់និយាយថា៖ "ខ្ញុំគ្មានអ្វីសោះ"។


ពួកគេនិយាយថា៖ "ចូរអ្នកបូជាទៅ ទោះបីជាសត្វរុយមួយក្បាលក៏ដោយ"។


ដូច្នេះ គាត់ក៏បានបូជាសត្វរុយមួយក្បាល ហើយពួកគេក៏បើកផ្លូវឲ្យគាត់។ គាត់ក៏បានចូលនរក (ដោយសារទង្វើស្ហិរិកនោះ)។


ហើយពួកគេបាននិយាយទៅកាន់ម្នាក់ទៀតថា៖ "ចូរអ្នកបូជាអ្វីមួយទៅ!"


គាត់បាននិយាយថា៖ "ខ្ញុំមិនបូជាអ្វីមួយដល់នរណាម្នាក់ក្រៅពីអល់ឡោះឡើយ"។


ពួកគេក៏បានសម្លាប់គាត់ គាត់ក៏បានចូលឋានសួគ៌» ។


បុរសទីមួយបានសម្លាប់ សត្វរុយមួយក្បាលដើម្បីអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ ដូច្នេះគាត់បានចូលនរក។ ទោះបីជាអ្វីដែលគាត់បានបូជានោះជារឿងតូចតាច ហើយគាត់ធ្វើវាដោយការបង្ខំចិត្ត និងដោយសារតែវាជារឿងតូចតាចក្តី ប៉ុន្តែដោយសារតែគាត់បានធ្វើ ស្ហីរិក (ដោយចិត្តរបស់គាត់យល់ព្រមបូជាដល់ព្រះក្លែងក្លាយនោះ) គាត់ក៏បានចូលនរក។


នៅក្នុងរឿងនេះ បង្ហាញពីទំហំដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនៃបាបកម្ម ស្ហីរិក និងភាពងាយស្រួលនៃការធ្លាក់ចូលក្នុងវា។


នៅក្នុងរឿងនេះ បញ្ជាក់ពីភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃបាបកម្មស្ហ៊ីរិក និងភាពងាយស្រួលនៃការធ្លាក់ចូលទៅក្នុងវា។ ពិតជាត្រឹមត្រូវណាស់ សម្តីរបស់ រ៉ស៊ូល ﷺ ដែលថា៖


> الْجَنَّةُ أَقْرَبُ إِلَى أَحَدِكُمْ مِنْ شِرَاكِ نَعْلِهِ، وَالنَّارُ مِثْلُ ذَلِكَ < [رواه البخاري: 6488]


(ឋានសួគ៌ គឺនៅជិតពួកអ្នកជាងខ្សែស្បែកជើងរបស់ពួកអ្នកទៅទៀត, ហើយឋាននរក ក៏ដូចគ្នាដែរ)។


ដូច្នេះ ចូរអ្នកឈប់ត្រឹមនេះ ហើយពិចារណាអំពី ហ៊ីកម៉ះ(ប្រាជ្ញា) នៃច្បាប់សាសនា និងអាថ៌កំបាំងរបស់វាក្នុងការកំណត់ឱ្យមានការ «អ៊ីក្លាស» (ចិត្តស្មោះត្រង់/បរិសុទ្ធ) ក្នុងការគោរពសក្ការៈ និងការលើកតម្កើងដែលមិនគួរធ្វើចំពោះនរណាក្រៅពីអល់ឡោះឡើយ ទោះបីជាធ្វើដោយរបស់ដ៏តូចតាចបំផុតដូចសត្វរុយក៏ដោយ (ក៏នៅតែជាស្ហ៊ីរិក), ចុះទម្រាំបើធ្វើដោយទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានតម្លៃ(ដូចជាគោក្របី) ទៅទៀតនោះ? (តើវាធ្ងន់ធ្ងរប៉ុណ្ណា)?។


ឱខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះទាំងឡាយ! ភស្តុតាងមួយទៀតដែលបញ្ជាក់ពីការហាមឃាត់ការពិឃាតសត្វជូនអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ គឺការ «អ៊ីជ្ជម៉ាក» (ការឯកភាពគ្នាជាធ្លុងមួយ) របស់ប្រជាជាតិមូស្លីមលើរឿងនេះ។


អាល់-ហាហ្វីស អ៊ីបនូ កាសៀរ ‘ បានដកស្រង់ការឯកភាពគ្នានេះ នៅពេលដែលគាត់បកស្រាយអាយ៉ាត់៖ ﴿وَمَا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ﴾


“និងសត្វដែលគេរំឭកនាមអ្នកផ្សេងក្រៅពីព្រះនាមអល់ឡោះ(នៅពេលសំឡេះ)”


គាត់និយាយថា៖ «មានន័យថា សត្វដែលត្រូវគេពិឃាត ហើយគេពោលឈ្មោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះលើវា នោះវាគឺជាហារ៉ម ។ ពីព្រោះអល់ឡោះបានតម្រូវឱ្យពិឃាតសត្វដែលជាការបង្កើតរបស់ទ្រង់ ដោយពោលឈ្មោះរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។   ដូច្នេះ នៅពេលណាដែលគេងាកចេញពីផ្លូវនេះ ហើយទៅពោលឈ្មោះអ្នកផ្សេងពីទ្រង់ ដូចជា រូបសំណាក, ឬតហ្គូត, ឬ រូបព្រះ ឬអ្វីផ្សេងទៀតពីពពួកសត្វលោក នោះសាច់នោះគឺជា ហារ៉ម ដោយការឯកភាពគ្នា (អិចម៉ាក)»។


ហើយ អ៊ីម៉ាំ អាណ្ណាវ៉ាវី បាននិយាយនៅក្នុង "Sharh Sahih Muslim" (ការបកស្រាយហាទីសរបស់មូស្លីម) នៅពេលគាត់បកស្រាយហាទីសរបស់ព្យាការី ×៖ «អល់ឡោះដាក់បណ្ដាសាដល់អ្នកណាដែលពិឃាតសត្វចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ» ថា៖ «រីឯការពិឃាតសត្វចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ គោលបំណងរបស់វាគឺ ការពិឃាតសត្វដោយ (ឧទ្ទិស) ឈ្មោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ។ ដូចជាអ្នកដែលពិឃាតសត្វចំពោះរូបសំណាក ឬចំពោះឈើឆ្កាង ឬចំពោះមូសា  ឬចំពោះ អ៊ីសា ឬចំពោះ កាក់បះ និងអ្វីផ្សេងទៀតដូចនេះ។ ទាំងអស់នេះគឺជា ហារ៉ម ហើយសាច់សត្វនេះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យបរិភោគឡើយ មិនថាអ្នកពិឃាតនោះជាមូស្លីម ឬជាគ្រិស្ទាន ឬជាជ្វីហ្វ នោះទេ។ រឿងនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយ អាល់-ស្ហាហ្វីអ៊ី និងត្រូវបានឯកភាពដោយអ្នកប្រាជ្ញនៃម៉ាស្ហាប់របស់យើង។


ប្រសិនបើគាត់មានចេតនាធ្វើបែបនេះ ដើម្បីលើកតម្កើងអ្នកដែលត្រូវបានគេពិឃាតសត្វជូននោះ (ក្រៅពីអល់ឡោះ) និងដើម្បីគោរពសក្ការៈចំពោះអ្នកនោះ នោះវាគឺជា "គូហ្វួរ" (ការក្បត់សាសនា)។ ប្រសិនបើអ្នកពិឃាតនោះគឺជាមូស្លីម (ពីមុន) នោះគាត់នឹងក្លាយជា "មូរតាត់" (អ្នកចាកចេញពីសាសនា) ដោយសារការពិឃាតសត្វនោះ»។ ចប់សម្តីរបស់គាត់។-


អ៊ីម៉ាំ អាស្ហ-ស្ហាវកានី ‘ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហើយក្នុងចំណោមការខូចខាត ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ដែលរុញច្រានម្ចាស់របស់វាឱ្យធ្លាក់ទៅក្រៅរបងនៃសាសនាអ៊ីស្លាម និងបោះគេទម្លាក់ក្បាលចុះក្រោមពីកន្លែងដ៏ខ្ពស់នៃសាសនា គឺ៖ មនុស្សជាច្រើនបានយកសត្វពាហនៈដែលល្អបំផុតដែលគេមាន និងសត្វចិញ្ចឹមដែលថ្លៃបំផុត ទៅពិឃាតនៅក្បែរផ្នូរនោះ ដើម្បី «តាការរ៉ុប» (សុំការកៀកកិត/យកចិត្ត) ចំពោះម្ចាស់ផ្នូរ ដោយសង្ឃឹមថានឹងទទួលបាននូវអ្វីដែលគេប៉ងប្រាថ្នា។ គេបានបន្លឺឈ្មោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ ហើយគោរពសក្ការៈចំពោះរូបសំណាកពីចំណោមរូបសំណាកទាំងឡាយ។


ពីព្រោះថា គ្មានអ្វីខុសគ្នាទេ រវាងការពិឃាតសត្វចំពោះដុំថ្មដែលគេ ធ្វើឡើងហើយហៅថា "ព្រះ/រូបសំណាក" និងរវាងការពិឃាតសត្វចំពោះផ្នូររបស់អ្នកស្លាប់ដែលគេហៅថា "គូប៊ូរ"។ គ្រាន់តែការខុសគ្នានៃឈ្មោះ មិនអាចកែប្រែការពិតបានឡើយ ហើយក៏មិនអាចធ្វើឱ្យ ហារ៉ម ក្លាយជា ហាឡាល បានដែរ។ ប្រៀបដូចជាអ្នកដែលហៅស្រាខុសពីឈ្មោះរបស់វា ហើយផឹកវា នោះច្បាប់របស់គេគឺដូចអ្នកដែលផឹកស្រាទាំងហៅឈ្មោះស្រាដែរ, ដោយគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមមូស្លីមទាំងមូលឡើយ»។


បងប្អូនអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! ក្នុងចំណោមរូបភាពនៃការពិឃាតសត្វចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះនៅក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន គឺ «ការពិឃាតសត្វសែនជិន/ព្រាយបិសាច»។


ទោះបីជារឿងនេះមិនមែនជាទម្រង់នៃភាពជ្រុលនិយមចំពោះអ្នកស្លាប់ (ដែលជាប្រធានបទខុតបះ) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែយើងលើកយកវាមកនិយាយនៅទីនេះ ដើម្បីឱ្យបានជាប្រយោជន៍ពេញលេញ។


មនុស្សមួយចំនួន —សូមអល់ឡោះផ្តល់ការចង្អុលបង្ហាញដល់ពួកគេ— នៅពេលដែលទិញផ្ទះថ្មី ឬជីកអណ្តូងថ្មី ពួកគេបានពិឃាតសត្វដើម្បីសែនដល់ ជិន ដើម្បីឱ្យជិនពេញចិត្តនឹងគេ និងមិនធ្វើបាបគេ។


ទង្វើនេះគឺជាប្រភេទដូចគ្នានឹងអ្វីដែលពួកមុស្ហរីកីននៅសម័យ ចាហ៊ីលីយ្យ៉ះ ធ្លាប់ធ្វើ។ នៅពេលដែលពួកគេចុះទៅក្នុងជ្រលងភ្នំ ឬកន្លែងស្ងាត់ណាមួយក្នុងការធ្វើដំណើរ ពួកគេតែងតែសុំការជ្រកកោនពីមេបិសាចដែលនៅជ្រលងភ្នំនោះ ដើម្បីកុំឱ្យធ្វើបាបពួកគេ ដូចដែលអល់ឡោះមានបន្ទូលអំពីពួកគេថា៖


ﵟوَأَنَّهُۥ كَانَ رِجَالٞ مِّنَ ٱلۡإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٖ مِّنَ ٱلۡجِنِّ فَزَادُوهُمۡ رَهَقٗا ٦ﵞ ﵝالجِن : ﵖﵜ


“ហើយពិតប្រាកដណាស់ មានបុរសជាច្រើនក្នុងចំណោមមនុស្សលោកធ្លាប់បានសុំពីបុរសនៃពួកជិន(ឱ្យការពារពួកគេ)។ តែពួកជិនទាំងនោះរឹតតែបន្ថែមនូវការភ័យខ្លាចដល់ពួកគេថែមទៀត។


នេះគឺជា ស្ហ៊ីរិក។ កាតព្វកិច្ចគឺត្រូវសុំការការពារពីអល់ឡោះតែមួយគត់ និងសុំជ្រកកោននឹងទ្រង់តែមួយគត់។


ឱខ្ញុំបម្រើរបស់អល់ឡោះទាំងឡាយ! មួយវិញទៀត គឺអ្វីដែលមនុស្សមួយចំនួនធ្វើ ក្នុងការពិឃាតសត្វឱ្យ ជិនដែលចូលសណ្ឋិតក្នុងខ្លួនមនុស្ស ដើម្បី «តាការរ៉ុប» (យកចិត្ត) វា ដើម្បីឱ្យវាចេញពីខ្លួនអ្នកជំងឺ។


នេះក៏ជា ស្ហ៊ីរិក ដែរ។ ការពិឃាតសត្វឱ្យជិន គឺជាមធ្យោបាយស្ហ៊ីរិកដើម្បីឱ្យវាចេញ ហើយផលប៉ះពាល់របស់វា(ស្ហ៊ីរិក) គឺធ្ងន់ធ្ងរជាងការដែលជិនចូលសណ្ឋិតទៅទៀត។


អ្វីដែលគួរធ្វើ គឺការបណ្តេញជិនដោយការ «ការដាស់តឿន) និងរំលឹកវាអំពីអល់ឡោះ និងអំពីទណ្ឌកម្មនៃការបំពាន និងការធ្វើបាបអ្នកជំងឺនោះ។ ប្រសិនបើជិននោះជាមូស្លីម វាអាចនឹងទទួលយកការដាស់តឿនហើយចាកចេញ។ ហើយបើវាមិនមែនមូស្លីម ការសូត្រគួរអាន នឹងធ្វើឱ្យវាពិបាកទ្រាំ ហើយវានឹងចេញ។


ជាការពិតណាស់ ពួកជីនដែលខូច និងជិនកាហ្វៀរ មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការស្តាប់ អាល់គួរអាន បានទេ ជាពិសេសបើអ្នកអាននោះគឺជាមនុស្សសឡេះ(សុចរិត) និងមានជំហរត្រឹមត្រូវ។


ហើយជារឿងដែលគេដឹងជាទូទៅថា អាល់គួរអាន គឺជាថ្នាំព្យាបាលជំងឺទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត ដូចដែលអល់ឡោះមានបន្ទូលថា៖


ﵟوَنُنَزِّلُ مِنَ ٱلۡقُرۡءَانِ مَا هُوَ شِفَآءٞ وَرَحۡمَةٞ لِّلۡمُؤۡمِنِينَ وَلَا يَزِيدُ ٱلظَّٰلِمِينَ إِلَّا خَسَارٗا ٨٢ﵞ ﵝالإِسۡرَاء : ﵒﵘﵜ


“ហើយយើងបានបញ្ចុះ(ឱ្យអ្នក)អំពីគម្ពីរគួរអាននូវអ្វីដែលជាឱសថព្យាបាល និងជាក្តីមេត្តាករុណាសម្រាប់បណ្ដាអ្នកដែលមានជំនឿ។ ហើយវា(គម្ពីរគួរអាន)មិនបានបន្ថែមអ្វីដល់ពួកបំពានក្រៅតែពីភាពខាតបង់នោះឡើយ។